Mam 21 lat, a czuję, że zmarnowałam sobie życie. Tak na całej linii.
Nie studiuję. Ja, zawsze najlepsza, nic już nie osiągnę. To boli.
W
depresji boli wszystko, a najbardziej życie. Do tego stopnia, że nie
można wytrzymać. Niektórzy nie wytrzymują. Odchodzą... na zawsze...
Boli
to, że trzeba iść spać, a potem, że nie można zasnąć. Jak już się
zaśnie, to śnią się koszmary. Gdy już nastaje kolejny dzień, który do
złudzenia przypomina ten poprzedni, ból narasta do granic ludzkich
możliwości. Takie czynności jak pójście do toalety, zjedzenie śniadania
są tak trudne do wykonania, że staja sie niemożliwe. Strach narasta.
Przed czym? nikt tego nie wie. A na pewno chory.
Całymi dniami
mogłam leżeć w łóżku, najlepiej cała zakryta kołdrą i płakać. Tylko, o
dzio, ciemność dawała poczucie jakiejś pewności, bezpieczeństwa. Za
łóżkiem był już ten inny śiat, ten do którego nie chciałam wracać...